Het komt opeens heel erg dichtbij. Je had er wel eens een homo gezien op tv of in de stad maar nu kom je erachter dat je zelf ook homo bent. Voor de een is die ontdekking een grote opluchting, voor de ander een goede rede voor talloze slapeloze nachten. Heel wat vragen worden op je afgevuurd.

Waarom nou ik? Vind ik meiden niet veel leuker? Moet ik het mijn vrienden vertellen? En mijn ouders dan? Hoe kom ik eraan? Mag het? Sommige jongens weten al hun hele leven dat ze jongens leuker vinden. Anderen komen daar pas achter als ze de twintig ruim zijn gepasseerd. Het kan heel goed zijn om met een goede vriend hierover te praten of om een dagboekje bij te houden om alles van je af te schrijven. Als je dat niet durft, stap dan eens naar een vertrouwenspersoon in de omgeving. Die zal vast wel vaker zulke verhalen hebben gehoord. Bovendien mag hij of zij jouw verhaal niet aan anderen doorvertellen. En misschien brengt hij of zij je wel in contact met iemand die dezelfde ‘problemen’ heeft (gehad). Heel belangrijk is het dat je eerst zelf accepteert dat je homoseksueel bent.

Je bent het, je hebt het niet gekregen. Je kunt er helemaal niets aan doen. Je hebt er ook niet zelf voor gekozen en ook niet geërfd. Het is ook geen afwijking. 1 op de 10 jongeren heeft homoseksuele gevoelens, dus je bent zeker niet de enige. Je bent zoals je bent en je seksuele voorkeur zegt niets over je persoonlijkheid.
Waarom zou het niet mogen? Omdat het onnatuurlijk is? Weet je hoeveel diersoorten homoseksueel gedrag vertonen?

Hoezo onnatuurlijk? Liefde is liefde, wat is daar onnatuurlijk aan? De meeste jongeren die erachter komen dat ze homo zijn doen daar eerst weinig mee. Ze verstoppen zich enigszins voor zichzelf. Je wordt dan met jezelf geconfronteerd: je bent homo. Het kan dan lang duren voordat je zelf aan het idee bent gewend. Wanneer dat is gebeurd heb je eigenlijk de belangrijkste stap gezet: de zelfacceptatie!